Çok sevdiğim bir arkadaşımın söz resimlerini gördüm.Aslında okulun şu son zamanlarında benim bunları görmeye alışkın olmam gerekiyor.Ne bileyim işte hem mutlu oluyorum onların adına hem içimi bir hüzün kaplıyor.Beni hayatının her anında görmeye cesareti olamayacak insanlar çıkıyor karşıma.Hayatta amacı olmayan boş insanlar.Hep başkalarının gölgesinde yaşamaya mahkum olanlar.Hiç de üzülmüyorum.İnsanları tanıma senesindeyim.Mutluyum.Hem de çok.Sadece hiçbir sey düşünmek istemiyorum.
Biliyorum gün gelecek bir bebeğim olacak ve ben adını 'Deniz' koyacağım.Sadece o zamana kadar yaklaşmayın bana .Mümkünse ;)