Ama ben yazı yazmayacaktım uyuyacaktım şimdi.Hep twit yüzünden.Önce bir cümlecik yazdım sonra cümleye dönüştü, sonra paragrafa doğru yol alınca en iyisi yeni sekme açmak diye düşündüm.

Bugün birkaç arkadaşımla vedalaştım.Nedense garip bir hüzün kapladı içimi.Şaka maka 3 gün sonra gidiyorum ve ben hala sanki hep burada kalacakmışım gibi hissediyorum.Ama ben daha okumak istiyorum.Baba beni yeniden okula gönder.Bu kez öğretmen olmayacağım ama.Eşyalarımı elden çıkardım.Biricik odam artık fazla dağınık, eşyalarım evin her bir köşesinde.Sanki hiç gitmeyecekmişim, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi.

Eskiden bu saatlerde petrolden simit alırdık,sonra gece yememeye karar verdik, kilo alacağız ya.Ama ben düşündükçe kötü oluyorum.Ben Vene Vidi'de sabah doğru peynir ekmek yemek,Bongo'da kışın gittiğimde elbisemle üşümek,Vici'de yeri geldiğinde deli gibi tepinmek,Kat 3'te avaz avaz bu muhteşem sesimle şarkı söylemek,yaz gecelerinde dağ yolunda Bursa manzarasında çayımı yudumlamak, merkeze gideceğimde nolur çabuk gelsin su dolmuş ve metro diye dua etmek, günlük ziraat atm'si ziyaretimi yapmak,yerleşim marketimden sigaramı almak,hasta olduğumda Doors'ta ıhlamurumu içmek üzerine tiramisumu yemek,Bau'da içip içip kusmak için biranın üzerine tekilalarımız atmak 'sex on the beach'le kapanışımızı yapmak,Afişte gazetemi okurken kahvaltımı yapmak,gecenin bir yarısı uykumdan uyanıp koşa koşa adana dürüm yemeye gitmek istiyorum.

Artık yanlış insanlarla, boş ruhlarla tanışmak istemiyorum.Zaman kayıplarına karnım tok sanırım.Yanlış şeyler yaşamak istemiyorum.En iyi günlerimi alıyorum yanıma, en güzel anılarımı, en mutlu olduğum özel günleri, küçük dağları yaratanların bu dünyasi bana çok büyük geldi.Kusura bakmayın.!