Bugün bir kez daha anladım.Ben deniz kokusu olmayan bir yerde yaşayamam.Sabah uyandığımda o maviliği görmem gerek, martıların sesini duymam gerek, dalgaların sahili yalayışını hissetmem gerek.Bugün tekrar anladım ki benim bu anı tek başıma yaşamam gerek.Birinin uçuşan eteğimi toplaması gerek, saçlarımı okşaması, üşüyeceğimi benden önce hissetmesi.Sabahları çayımı, esen melteme ve maviliğe karşı beraber içmem gerek.Benimle Sealife'a kadar koşması gerek.Pazar sabahları gazetenin magazin eki için kavga etmem gerek, ben gazetemi okurken rüzgarla uçuşan gazeteleri toplaması gerek.Bana nem gerek, bana nemi alacak başka bir nefes gerek.Bir tutam huzur gerek.Zeytin ağaçlarının arasında sabahlamak gerek.Yaşamak için başka birinin mutluluğunu düşünmek gerek.Rakı balık yapmak gerek.Yaşamak gerek,sadece nefes almak değil, heyecandan koşturmacadan nefes alamamak gerek.
Aslında bugünün şarkısı Koop Koop Island Blues olmalıydı.Ancak ben geçen gün dayanamayıp paylaştım.O nedenle bugünün parçası bu olsun.
'Yalnızlık, en mutlu anında gülümseyip fotoğrafını çektirebilecek birinin olmamasıdır.'
Eğer bu fotoyu çektiysem bugün ...
Sevgiler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder