***
Bugünlerde çok dinliyorum bunları.
Hayat bir taraftan bana umut ışıkları savururken bir yandan da herşeyi yüzüme tokat gibi çarpmak zorunda mı?
Bazen puccanın yazdıklarını okuduktan sonra acaba aynı adamla mı çıktık demekten kendimi alamıyorum.Bir yandan gülüp bir yandan hayret ediyorum.Aa bak gördün mü ona da böyle olmuş diye.
13 Ekim 2010
Bu bugünün şarkısı olsun.
Soğuk hava tüylerimi diken diken ediyor.Her zaman gittiğim cafe şuan kendini ıssız bir terasa bıraktı.Müzik dinleyip,sigara içiyor,şehrin hayatımı nasıl da bir anda avuçlarına aldığını düşünüyorum.Sigaraya yeniden başladım.Sırf o şehir manzarasını tek başıma izlememek için.
İnsan kendini en kalabalık şehirlerde bile yalnız hisseder mi?Ne kimseyi arayasım var ne de kimseyle konuşasım var.İnsan ailesini bile özlemez mi?İçimden gelmiyor.Tek başıma kalmak istiyorum bir odada.Hiç kimse olmasın.
İnsanın canı yanar mı hep, kendini korumaya çalıştıkça.İnanmıyorum hiçkimseye, hiçbirşeye.
Bazen çok fena kırolaşıyorum bu arada.D.. hep dalga geçiyor.Olsun ben böyle de çok mutluyum.Kıro olmak bir sanattır diye hava bile yapıyorum.
Bugün çok işim var.Yarın da, sonraki günde.Ararsanız ben yine o terasta izliyor olacağım; kaybedilen geleceği ve kirletilen geçmişi.
2 yorum:
yoksa ucuzlatılmıs romanlarmıymıs...
ya da uzatılmış ...
Yorum Gönder