Bir mesajla uyandım sabah. ”..’ye geldim, …’ya gel.” O kadar konuşmanın üzerine geldiğini söylüyordu.İnanmadım tabiki de. Her zamanki yalanlarından biri sandım. Yine de o gün için kendime bir plan yaptım,gelmiş olma ihtimali daha düşüktü. Hani hem heyecandan kalbinin çıkabileceği hem de hiçbirşey düşünemediğin zamanlar olur ya.Öyle bir haldeydim.Dolmuştan indim,hızlı hızlı yürümeye başladım. Olması gereken yerde 3 araba vardı.Neyse sinemaya gideyim diye düşünürken önündeki ve arkasında araba hareket etti.Karşımdaydı.Arabanın içinde,gözlerini suratına kabak gibi vuran güneşten dolayı açamıyor.Maviydi,huzurdu,benimdi,oradaydı.O an beni gören biri varsa bu mal napıyor demiştir eminim.Durdum bi iki  saniye aptal aptal baktım görmeyeceği şekilde.Gittim yanına hiçbirşey konuşamadım,şaşkınlığımı gizleyemedim.Ağlamamak için gtmden terler aktı.Güçlüydüm,o beni öyle sanmalıydı en azından.Kahve içtik,yürüdük,konuştuk,daha doğrusu ben ona hep vurdum,çimdikledim.Sanki 40 yılık kankayız enseye şaplak atmadığım kaldı.9 ay boyunca gözlerinin içine bakarak uyuduğum,12 ay boyunca tanıdıgım güne her gün lanet ettiğim adam o değildi. Dayanamadım,bir parkta otururken ağlamaya başladım.Yanımızdan geçen mutlu aileler,yaşlı teyzeler olmasa hıçkıra hıçkıra ağlayacaktım.Sadece yaşlar süzüldü gözümden,ısırmaktan yanaklarımın içi,dudaklarım acıdı.Yemek yedik.İlk dışarı çıktığımız gün gibi.Yine bir avm yine hamburgerler,O yine çok iştahlı.Aklıma geldi kıkır kıkır güldüm.’Noldu?’ dedi,söyleyemedim.O gün o 3 hamburgeri yerken arka masadaki küçük çocuklar çok korkmuştu,sonra hep beraber bakışıp bakışıp gülüşmüştük. .Öptü,ilk günkü gibi.Ben yine utandım.Beliki de yabancılaşmıştım ona bilemiyorum.  Olayın şokuna atlatamadım zaten.’Sadece seni görmek için geldim.’ dedi.Ben biliyordumki kendini aynı kefeye koyma dediği insanların yanına da gitmişti,tama bu kadar uzak değildi.Ama gitmişti.Bana yapmadığı herşeyi yapmıştı.Okuduğum şehrin içine sıçtıktan sonra yaşadığım şehri sokaklarımı da kirletmişti.Her gün yürüdüğüm yolları gezmiştik,her ordan geçişimde onu hatırlayayım diye belki de.Bi dal sigara verdi,yakayım şimdi dediğimde, ‘Eve gidince iç.’ dedi.Yine kafamı karıştırdı,beni yeniden alt üst etti ve gitti.Konuşmadık bize dair hiçbirşey. Benim aklıma gelmedi,o da sustu sadece.Belki de bir daha hiç göremeyeceğim ya da hayatımın her anında yanında olacak adamdı.Bilemedim.’Gitmem gerek artık.’ dedi.Ağlamaya başladım, bu kez kimseye aldırmadan,sildi gözyaşlarımı ‘Ağlama.’ dedi, özlediğim şey buydu işte.’Ağlaman için gelmedim.Seni seviyorum.’ dedi ve gitti.