Ben zaten biliyordum her yolun sonunu, geride bıraktıklarıma en güzel gülüşümle veda etmekti çabam.Her şey açıktı, netti, kulaklarımı tıkadım ama yine de her şeye.Düşünmedim gerisini, o an sevdiğim adam ve ben önemliydik sadece.Peki şimdi n'oldu? Resimlerdeki gülümseyen yüzler değişti, hayaller başkalaştı, insanlar değişti, tükendi hepsi.İyi mi oldu? Sanırım istenen de buydu.Kimleri kimleri mezun etmek.Bu kadar basit ve ucuzlaşmış bir şeyse konuşulanlar, geriye hiç dönüp bakmamak gerek. Issız adam sendromları moda bu devirde.